Zoran Nastić

PEĐA GAVROVIĆ

Kosmologija svetlosti

Galerija PROGRES

1 – 12. februar 2005.

 

Metaforično mrak i tama predstavljaju duh neznanja zarobljen u materiji, dok svetlost predstavlja duh pretvoren u energiju i oslobođen od okova i armature materije, sistema mišljenja, dogme i ideologije zla i obmane. Kosmologija svetlosti, ili od Tame ka Svetlosti, kao Ex Tenebris Lux u radovima Peđe Gavrovića manihejski nam simuliraju prve sekunde Velikog Praska kada nastaje svet galaksija u svemiru, makrokosmos ali i naš unutrašnji mikrokosmički svet, kada kategorije vremena prelaze u prostor, a prostor astralnog svetla postaje vreme. Kao budističko prosvetljenje Samadhi koji je konačni čin oslobađanja ega od svih stega tame neznanja, kao zvezdana tačka koja isijava kao dijamant u Faustovoj alhemijskoj laboratoriji. U istoriji ljudskog duha i umetnosti bilo je mnogo Vitezova Svetlosti, duhovnika večnosti koji su kao starosedeoci vaseljene menjali mentalni kod ljudske rase, kulture i nacije, stvarajući novu matricu mišljenja i senzibiliteta, i uvek je to počinjalo kao trag, snop svetla koji otkriva nove prostore u podrumu istorije. Taj matrix je inicijacija potpunog raspada i ponovnog rađanja, kao alhemijski proces obrade ega za makrokosmičku evoluciju i promenu. U alhemiji mistično Sunce se pojavljuje kada je materija samu sebe uništila, jer svetlost se javlja posle ponovnog rođenja ličnosti obogaćene iskustvom prelaska kroz Tunel Smrti i Rođenja, u blistavom otkrovenju novog znanja kao hologramu suštine života i vremena. Osim vatre koja je čoveka stvorila - Sunce, Mesec, zvezde i munje su u svim religijskim sistemima najveći potencijali svetlosti i moći, kao Luča Makrokozma. Svetlost na radovima Peđe Gavrovića nije pojmovno u domenu fizičke optike, već njega interesuje duhovna pozadina svetlosti i to je više aura koja obasjava ljude i pojave, ili luminiscencija pre teleportovanja u svet neke paralelne realnosti. To su poruke Imperije Svetlosti naše galaksije, kosmičke poruke koje tek treba dekodirati, prevesti u značenje našeg sistema mišljenja, kao virtuelni Faradejev Kavez u kome isijavaju hologramske aure Duhovnika Večnosti, kao elektronske slike i cut-out skulpture na koje je svetlost projektovana, su kao komete koje ostavljaju u svom repu tragove svetlosti te zvezdane prašine. Kada posmatramo Teslu ili Leonarda kao enigmu njihove genijalne senzibilnostii sposobnosti da dekodiraju značenja koja dolaze iz arhetipskih čipova starosedeoca vasione, kao genijalne sposobnosti da se dešifruje matrix «Duhovnika Vaseljene» koji su fraktali iste Svetlosti iza Neba.